Wat is het beroemdste schilderij van Frida Kahlo?

De Twee Fridas (1939) wordt algemeen beschouwd als haar beroemdste schilderij. Het showt twee versies van haarzelf, één in Mexicaanse kleding, één in Europese kleding, die elkaars hand vasthouden, met hun hart bloot. Het wordt vaak gezien als een symbool van haar dubbele identiteit en haar hartzeer na de scheiding van Diego Rivera.

Hoeveel schilderijen heeft ze gemaakt?

Frida Kahlo schilderde tijdens haar leven ongeveer 150 werken, de meeste zelfportretten en kleinschalige stukken. Stuk voor stuk weerspiegelen ze haar persoonlijke ervaringen, haar gezondheidsproblemen en haar politieke overtuigingen.

Kan ik de originele schilderijen van Frida Kahlo zien in Casa Azul?

Ja, maar alleen een selecte groep. Casa Azul toont originele werken zoals Viva la Vida (1954), Frida en de keizersnede en Portret van mijn vader. Het meeste wat je zult zien zijn haar persoonlijke bezittingen, schetsen, kleding en atelier, die een diepere context geven aan haar kunst.

Schilderde Frida Kahlo muurschilderingen?

Nee, Frida Kahlo schilderde geen grootschalige muurschilderingen zoals Diego Rivera. Haar kunst was intiem, gemaakt op doek of hout en gericht op haar eigen werkelijkheid. Tegenwoordig bestaan er echter wereldwijd muurschilderingen van Frida Kahlo als eerbetoon, geschilderd door anderen, en tentoonstellingen tonen haar werk vaak op muurschilderingen.

De beroemdste schilderijen van Frida Kahlo in Casa Azul

De 10 beroemdste schilderijen van Frida Kahlo

De twee Fridas (1939)

Een van de beroemdste schilderijen van Frida Kahlo, De 'Twee Fridas' showt twee versies van haarzelf zittend naast elkaar, de handen in elkaar. De ene draagt een jurk in Europese stijl met een ontbloot, bloedend hart. De andere, gekleed in traditionele Mexicaanse kleding, heeft een intact hart en houdt een klein portret van Diego Rivera vast. Geschilderd na haar scheiding, legt het haar verdeelde identiteit vast, verscheurd tussen persoonlijke pijn en culturele trots.

Waar vind je: Museo de Arte Moderno, Mexico City.

Zelfportret met doornenketting en kolibrie (1940)

In dit opvallende zelfportret draagt Frida een ketting van doorns die in haar huid snijden, met in het midden een dode kolibrie. Een zwarte kat en een aap zweven dichtbij, symbolen van ongeluk en last. Dit schilderij weerspiegelt de pijn waarmee ze dagelijks leefde, maar ook haar uithoudingsvermogen en haar trots tegenover het verlies.

Waar vind je: Harry Ransom Centrum, Universiteit van Texas in Austin.

De gebroken colonne (1944)

Hier schildert Kahlo zichzelf met haar torso opengespleten, een afbrokkelende zuil in plaats van haar ruggengraat, nagels die haar huid doorboren. Dit is een van haar krachtigste weergaven van lichamelijk lijden nadat meerdere operaties haar rugpijn niet konden verlichten. Het is rauw, direct en onvergetelijk, een herinnering aan hoe ze pijn in kunst veranderde.

Waar vind je: Museo Dolores Olmedo, Mexico-Stad.

Het gewonde hert (1946)

Deze surrealistische afbeelding showt Frida's gezicht op het lichaam van een hert, doorboord met pijlen. Tegen de achtergrond van een dor bos vertegenwoordigt het zowel haar fysieke strijd als een gevoel van onvermijdelijk noodlot. Gemaakt na weer een mislukte operatie, is het een van de duidelijkste uitingen van haar frustratie over een lichaam dat nooit genas.

Waar vind je: Het schilderij maakt deel uit van een privécollectie in Mexico-Stad.

Henry Ford Ziekenhuis (1932)

Dit werk, geschilderd na een miskraam in Detroit, toont Frida op een ziekenhuisbed, haar lichaam bloedend, met symbolische voorwerpen die om haar heen zweven. De beeldspraak, foetus, slak, medische instrumenten, illustreert haar verdriet, verlies en isolatie tijdens een van de moeilijkste periodes van haar leven.

Waar vind je: Dolores Olmedo Museum, Mexico-Stad.

Zelfportret met geknipt haar (1940)

Kort na de scheiding van Diego Rivera knipte Frida haar haar kort en schilderde zichzelf in een mannenpak, de schaar nog in de hand. Het schilderij verwerpt de versie van zichzelf waar Diego van hield, vrouwelijk, traditioneel, langharig, en eist in plaats daarvan haar eigen identiteit op. De tekst van een Mexicaans lied bovenaan versterkt haar daad van verzet.

Waar vind je: The Museum of Modern Art (MoMA), New York City.

Mijn geboorte (1932)

Dit beklemmende schilderij verbeeldt het moment van de bevalling, waarbij het hoofd van Frida uit het lichaam van haar moeder komt. Het is grafisch, verontrustend en diep persoonlijk. Geleerden zien het als een uiting van haar worsteling met vruchtbaarheid en dood, thema's die in haar beroemdste werken terugkomen.

Waar vind je: Het schilderij behoort tot de privécollectie van Madonna.

Roots (1943)

In Roots ligt Frida op dorre grond met planten die uit haar lichaam groeien en waarvan de wortels zich in de aarde verspreiden. Het beeld weerspiegelt haar verlangen naar vruchtbaarheid en haar geloof in verbondenheid met de cycli van het leven en de natuur. Het staat symbool voor wedergeboorte, maar ook voor kwetsbaarheid.

Waar te vinden: Privécollectie, vaak uitgeleend aan grote tentoonstellingen wereldwijd.

Wat het water me gaf (1938)

Dit dromerige schilderij showt Frida's benen drijvend in een badkuip, met kleine symbolische scènes, vulkanen, wolkenkrabbers, skeletten, die opdoemen in het water. Het is deels herinnering, deels fantasie, een visueel dagboek van haar persoonlijke strijd en Mexicaanse identiteit. Ze zei ooit dat dit werk "het verhaal van haar leven" bevatte.

Waar te vinden: Dolores Olmedo Museum, Mexico-Stad.

Viva la Vida (1954)

Frida's laatste schilderij, 'Viva la Vida', is een eenvoudig stilleven van watermeloenen met de woorden "Lang leve het leven" in het vlees gekerfd. Het werd slechts enkele dagen voor haar dood voltooid en weerspiegelt veerkracht tot het einde. Ondanks haar pijn en afnemende gezondheid koos ze ervoor om de wereld te verlaten met een krachtige bevestiging van het leven zelf.

Waar te vinden: Museo Frida Kahlo (Casa Azul), Mexico-Stad.

Herinneringen aan Frida Kahlo die je niet mag missen in het Casa Azul (Frida Kahlo Museum)

1/5

De binnenplaats en tuin

Het bezoek begint in de weelderige tuin vol cactussen, pre-Spaanse beelden en lavastenen paden. Diego Rivera bouwde hier een kleine piramide om oude artefacten tentoon te stellen. Deze ruimte bepaalde de sfeer voor veel van Frida's kunst, rustig, groen en geworteld in de Mexicaanse traditie.

Atelier en ezel

Frida's studio is bewaard gebleven alsof ze er net uit is gestapt. Op haar ezel staan nog steeds haar penselen, verf en rolstoel. Je ziet ook onafgemaakte schetsen, pigmenten en persoonlijke foto's. Hier maakte ze veel van haar beroemdste schilderijen, waaronder haar zelfportretten.

De keuken en eetkamer

Felgele tegels, kleipotten en traditioneel Mexicaans kookgerei vullen de keuken. Frida en Diego begeleidden hier vaak maaltijden en het is nog steeds ingericht met levendig keramiek en handgeschilderde decoraties. De eetkamer is al even kleurrijk, met rustieke meubels en folkloristische stukken.

Frida's slaapkamer

Deze kamer is heel persoonlijk. Zo is er het bed met een spiegel erboven, zodat ze liggend zelfportretten kon schilderen. Haar prothesebeen, versierd met een rode laars en belletjes, wordt hier tentoongesteld samen met haar korsetten. Je zult ook zien dat haar dodenmasker op het bed ligt, waardoor dit een van de meest emotionele kamers in het huis is.

Diego's kamer en bibliotheek

In de ruimte staan boekenplanken met boeken uit Rivera's collectie. Politieke posters, foto's van Lenin en andere voorwerpen weerspiegelen de marxistische banden en intellectuele wereld van het stel. Het is een kijkje in de culturele stromingen die hen omringden.

Frida Kahlo muurschilderingen en openbare werken

In tegenstelling tot Diego Rivera, die wereldwijd gevierd werd om zijn enorme muurschilderingen, heeft Frida Kahlo nooit grootschalige openbare werken geschilderd. Haar kunst was diep persoonlijk, gemaakt op kleinere doeken die haar pijn, identiteit en politieke overtuigingen in intieme details konden bevatten. Toch reikt haar invloed veel verder dan de schildersezel.

Vandaag de dag vind je Frida Kahlo muurschilderingen in straten over de hele wereld, geschilderd door anderen als eerbetoon aan haar nalatenschap. Van Mexico Stad tot Los Angeles dragen openbare muren haar beeltenis, vaak showt ze haar in traditionele Tehuana kleding, met apen, bloemen of politieke slogans die verbonden zijn aan haar activisme. Tentoonstellingen recreëren haar kunst ook op panelen ter grootte van een muurschildering, waardoor haar zelfportretten en symbolen in grotere ruimtes verschijnen voor een wereldwijd publiek.

Hoewel ze zelf nooit monumentale muurschilderingen maakte, werd Kahlo's werk op andere manieren politiek. Stukken als Zelfportret op de grenslijn tussen Mexico en de Verenigde Staten of Marxism Will Give Health to the Sick show her merging art with commentaar on society, nationalisme en verzet. In veel opzichten werden haar schilderijen haar muurschilderingen, compact, symbolisch en krachtig genoeg om muren te vullen zonder schaal nodig te hebben.

Tips voor een bezoek aan Casa Azul

Als je Casa Azul binnenstapt, loop je niet een galerie binnen met honderden doeken. Je ziet een handvol originele Frida Kahlo schilderijen zoals 'Viva la Vida (1954)', 'Frida en de keizersnede' en 'Portret van mijn vader'. Het grootste deel van het huis is gevuld met haar persoonlijke wereld, kleding, korsetten, brieven, zelfs haar atelier met penselen nog op tafel.
Gidsen mogen het Blauwe Huis zelf niet in, daarom geven de meeste rondleidingen je eerst de verhalen buiten. Op die manier weet je, als je door haar kamers loopt, al waar je naar moet zoeken, de spiegel boven haar bed, het prothesebeen met de rode laars, Diego's boeken hoog opgestapeld in de bibliotheek.
Tickets zijn snel uitverkocht, soms al 7-10 dagen van tevoren. Als je op een krappe datum reist, boek dan vroeg of kies een rondleiding waarbij Casa Azul is inbegrepen met Coyoacán en Xochimilco. Die bundels dekken je entree, leggen de geschiedenis uit en laten je de rest van de dag door Frida's buurt zwerven en langs de kanalen drijven die ze ooit schilderde.
Je kunt binnen in Casa Azul foto's maken, maar alleen als je bij binnenkomst een kleine vergoeding voor fotografie betaalt. Zonder zal het personeel je bij elke kamer tegenhouden.
Frida en Diego bouwden een piramide op de binnenplaats om pre-Spaanse beelden tentoon te stellen. De meeste bezoekers lopen er haastig aan voorbij, maar het is een van de meest symbolische hoeken van het huis.
Sla het Anahuacalli Museum niet over! Veel bezoekers realiseren zich niet dat je met je Casa Azul ticket ook Diego Rivera's Anahuacalli Museum kunt bezoeken. Het is 15 minuten rijden met de auto en staat vol met pre-Spaanse kunst die hij verzamelde, een verlengstuk van hun wereld, en meestal veel minder druk.