Frida Kahlo: Leven, kunst en nalatenschap van de iconische schilderes van Mexico

Frida Kahlo werd geboren als Magdalena Carmen Frida Kahlo y Calderón in het ouderlijk huis dat nu bekend staat als La Casa Azul. Haar vader, Guillermo Kahlo, was een Duits-Mexicaanse fotograaf. Haar moeder, Matilde Calderón, was van Spaanse en inheemse afkomst.

Door de ziekte is haar rechterbeen dunner en zwakker dan het linker. Ze droeg de rest van haar leven lange rokken om het verschil te verbergen. Haar herstel werd gekenmerkt door isolatie, wat haar naar binnen duwde - naar boeken, tekenen en introspectie.

Als een van de weinige meisjes in een prestigieuze instelling was Frida van plan medicijnen te gaan studeren. Ze werd omringd door intellectuelen, kunstenaars en activisten. Hier ontmoette ze voor het eerst Diego Rivera, die een muurschildering op de schoolmuur maakte.

Op haar 18e botste een tram tegen de bus waar ze in reed. Een metalen leuning doorboorde haar bekken. Haar ruggengraat, sleutelbeen, ribben, bekken en been waren verbrijzeld. Ze was maandenlang bedlegerig en onderging meer dan 30 operaties in haar leven. Tijdens haar herstel begon ze serieus te schilderen - met behulp van een spiegel boven haar bed en een op maat gemaakte schildersezel van haar vader.

Tijdens haar genezing creëerde ze Zelfportret in een fluwelen jurk. Het was niet alleen kunst - het was terugwinning. Frida Kahlo wilde geen dokter meer worden. Ze wilde zichzelf diagnosticeren door te schilderen.

Geschilderd na hun huwelijk, toont dit dubbelportret Kahlo als een ondersteunende vrouw, die Diego's hand vasthoudt, terwijl hij een palet vasthoudt. Maar haar blik is sterk en haar houding is stijf. Het markeert het begin van een levenslang geduw en getrek tussen persoonlijke toewijding en artistieke onafhankelijkheid.

Dit werk, geschilderd na een miskraam in Detroit, toont Kahlo naakt liggend op een ziekenhuisbed, bloedend, omringd door symbolen van moederschap, pijn en verlies. Het is wreed. Het is eerlijk. En het verstevigde haar reputatie als schilder van live ervaringen, niet van fantasie.

Misschien wel haar meest iconische werk. Eén Frida draagt een Europese jurk met een bloedend hart. De ander draagt traditionele Tehuana kleding, een heel hart en houdt een portret van Diego vast. Geschilderd na hun scheiding, gaat het over liefdesverdriet, identiteit en culturele verdeeldheid. De achtergrond? Een stormachtige lucht. Meer hoef ik niet uit te leggen.

Slechts enkele weken nadat ze van Diego Rivera was gescheiden, knipte ze haar haar af en schilderde ze zichzelf in een mannenpak. Ze houdt een schaar in haar ene hand. Haar haar - ooit een symbool van vrouwelijkheid en begeerlijkheid - ligt op de vloer. De tekst boven haar zegt: "Kijk, als ik van je hield, was het voor je haar. Nu je haarloos bent, hou ik niet meer van je."

Dit is Frida Kahlo's pijn in zijn puurste vorm. Ze schildert zichzelf met haar torso opengespleten, waardoor een gebarsten stenen kolom zichtbaar wordt in plaats van haar ruggengraat. Nagels doorboren haar huid. Tranen vallen. Een chirurgisch korset bindt haar vast. Dit werd geschilderd na nog een mislukte operatie. Het is een portret van een vrouw die breekt maar nooit stopt.